Blog-pl

Idąc dalej śladem napisów, które stały się już niemal integralną częścią pionowych wideo, nowa funkcja AI Animated Subtitles pozwala animować słowa w trakcie ich wypowiadania, m. in. zmieniać kolor słów czy dodawać tło. Dzięki temu napisy zyskują dynamiczny charakter czyniąc je idealnym rozwiązaniem zwłaszcza dla krótkich wideo publikowanych w mediach społecznościowych.

Feedback od klienta z prośbą o delikatne wydłużenie bądź skrócenie filmu w momencie kiedy obecna wersja idealnie pasuje do długości muzyki potrafi spędzić sen z oczu montażysty… Ale to się zmieni! AI Music Editor automatycznie zremiksuje utwór do żądanej długości bez trudnych do wykonania i czasochłonnych cięć czy wyciszeń. Można ustawić konkretną długość klipu, albo zaznaczając opcję Live Trim manualnie ustawić ją manualnie. Uff, chyba wszyscy na to czekali!

Kolejna nowa funkcja dotycząca dźwięku to AI Detect Music Beats. Pozwala ona zmieniający się rytm muzyki wyświetlić w postaci graficznej bezpośrednio na Timeline, dzięki czemu dopasowywanie cięć i efektów do rytmu staje się banalnie proste. Koniec z ręcznym mapowaniem beatów!

Wspólnym elementem wielu przestrzeni kolorystycznych jest model RGB (Red, Green, Blue). Model ten jest szeroko stosowany w systemach cyfrowych, takich jak kamery, telewizory, monitory i projektory. Opiera się na idei, że wszystkie kolory mogą być stworzone poprzez odpowiednie połączenie trzech podstawowych barw: czerwonej (R), zielonej (G) i niebieskiej (B). Każdy kolor w modelu RGB można zatem wyrazić za pomocą trzech wartości liczbowych, które reprezentują intensywność składowych czerwieni, zieleni i niebieskiego. Zakres tych wartości wynosi od 0 do 255 dla obrazu 8-bitowego, oraz 1023 dla 10-bitowego, co daje możliwość uzyskania milionów różnych kolorów.

Model RGB jest modelem addytywnym, co oznacza, że dodawanie intensywności podstawowych barw prowadzi do jaśniejszego koloru. Na przykład, jeśli połączymy maksymalne wartości czerwonego, zielonego i niebieskiego, uzyskamy biały kolor. Z drugiej strony, brak światła (wszystkie wartości RGB równe 0) skutkuje kolorem czarnym. Model subtraktywny, o którym mowa w przypadku taśmy filmowej (czy druków CMYK), zachowuje się dokładnie odwrotnie.

Przy omawianiu tematu kolorów w cyfrowym świecie, często pojawiają się dwa kluczowe pojęcia: przestrzeń kolorystyczna i gamut. Choć terminy te są używane zamiennie, mają różne znaczenie i odnoszą się do odmiennych aspektów zarządzania kolorem. Przestrzeń kolorystyczna to pełny system opisujący, jak kolory są zorganizowane i przedstawiane w określonym środowisku cyfrowym. Jest to model matematyczny, który określa, jakie wartości są przypisane do poszczególnych kolorów, a także jak są one wyświetlane na ekranie. Gamut, z drugiej strony, odnosi się do rzeczywistego zakresu kolorów, które może reprodukować konkretne dane urządzenie, takie jak monitor, aparat czy drukarka w kontekście danej przestrzeni kolorystycznej.

Rec 709 i sRGB są często porównywane, ponieważ mają podobne cechy, jednak istnieje kilka kluczowych różnic, które wynikają z ich odmiennych zastosowań. Obie przestrzenie kolorystyczne opierają się na modelu RGB i mają bardzo zbliżony gamut kolorów, jednak różnią się zastosowaniem i parametrami. Rec 709 został opracowany z myślą o telewizji oraz produkcjach wideo, podczas gdy sRGB jest przestrzenią kolorystyczną stworzoną z myślą o grafice komputerowej, fotografii cyfrowej i wyświetlaniu obrazów na stronach internetowych. Rec 709 jest optymalizowany pod kątem transmisji sygnałów wideo, podczas gdy sRGB lepiej sprawdza się w statycznych obrazach komputerowych. Kluczową różnicą między tymi przestrzeniami kolorystycznymi jest wartość gamma. Rec 709 używa najczęściej gammy 2.4, co jest standardem w produkcjach wideo, podczas gdy sRGB ma gammę na poziomie 2.2, co lepiej sprawdza się w przypadku wyświetlania obrazów na monitorach komputerowych.

Jednym z kluczowych elementów każdej przestrzeni kolorystycznej jest gamma – krzywa, która opisuje, jak wartości jasności są przekształcane na sygnały wyświetlane na ekranie. W przypadku Rec 709 gamma jest opisana jako funkcja, aczkolwiek przyjmuje się, że wynosi ona 2.4. Jest to standard stosowany głównie w profesjonalnych produkcjach filmowych i telewizyjnych, gdzie obraz jest wyświetlany w warunkach kontrolowanego oświetlenia, na przykład w ciemnych pomieszczeniach kinowych. W przypadku jasnych pomieszczeń gamma może wynosić 2.2. Innym przykładem krzywych gamma są również krzywe logarytmiczne – tzw. logi, o których więcej w innym wpisie o S-Logu.

Przestrzeń kolorystyczna Rec 2020 to nowszy i bardziej zaawansowany standard, który zastępuje Rec 709 w kontekście telewizji Ultra HD (4K i 8K) oraz technologii HDR (High Dynamic Range). Rec 2020 oferuje znacznie szerszy gamut kolorów i głębię do 12 bitów, co oznacza, że może odwzorować większą liczbę odcieni, zwłaszcza w kontekście bardzo nasyconych kolorów. Standard ten oferuje również zakres jasności aż do 10000 nitów. Rec 2020 to z pewnością przyszłość, natomiast jego ograniczeniem póki co są wyższe koszty produkcji, postprodukcji, transmisji czy nawet samych odbiorników. 

Kolejna opcja, która wcześniej była dostępna tylko w Cut, a teraz przechodzi również do Edit. Pozwala ona na precyzyjne przesuwanie klatka po klatce wraz z podglądem pomiędzy dwoma klipami, które się ze sobą łączą. Aby ją uruchomić wystarczy podwójne kliknięcie pomiędzy klipami, lub wybór Trim Editor z menu Trim. Warto pamiętać o skrótach “,” (przecinek) oraz “.” (kropka) do przesuwania o 1 klatkę w lewo i prawo.

W tym przypadku mówimy o kilku nowościach, takich jak m. in. wykrywanie rozmówców w transkrypcji, przypisywanie im nazw, przycinanie klipów poprzez usuwanie słów i przerw pomiędzy wypowiedziami, wyszukiwanie i zamiana słów lub części słów na inne, czy kolumna z kodem czasu w oknie transkrypcji. Wszystkie te nowe funkcje razem z już istniejącymi wydają się być naprawdę ciekawą alternatywą klasycznej edycji, w wielu sytuacjach zwiększającą efektywność pracy, natomiast niestety z perspektywy polskiego edytora dużym minusem jest ciągle brak obsługi naszego rodzimego języka… Szkoda.

Poprzednio, aby zmienić opcję kanałów danego klipu dźwiękowego, należało dotrzeć do menu Clip Attributes. Teraz jest to możliwe bezpośrednio w Inspector, w zakładce File. Co więcej zmian można również dokonywać w wielu klipach na raz. Dodatkowo jest tam wizualizacja ścieżki i możliwość odsłuchu, również z podziałem na kanały. Natomiast, póki co opcja ta działa tylko dla klipów znajdujących się jeszcze w Media Pool, a nie już na Timeline. Najpewniej jednak pierwszy update rozwiąże ten problem, ponieważ Blackmagic Design twierdzi, że powinno to działać w obu przypadkach.

Animacja efektów Open FX w Edit za pomocą klatek kluczowych od teraz jest możliwa również z pomocą krzywych Beziera. Wiadomo, “wygładzone” efekty z reguły wyglądają lepiej!

W palecie narzędzi dostępnych w zakładce Color, pomiędzy Curves a Color Warper pojawiło się Colorslice. Niektórzy mogą znać już podobne narzędzia dostępne wcześniej za pomocą pluginów DCTL, ale teraz jest ono natywne. Zasada działania Colorslice polega na wykorzystaniu tzw. sześciu wektorów kolorów, a właściwie siedmiu, ponieważ poza czerwonym, zielonym, niebieskim, żółtym, cyan i magentą jest jeszcze kolor skóry. W ramach każdego wektora (koloru) możemy zmieniać jego kąt, ale przede wszystkim saturację (Saturation) i jasność (Density). Oczywiście są też suwaki globalne Density, Hue i Saturation. Co najważniejsze ta saturacja jest tutaj emulacją tzw. saturacji subtraktywnej (Subtractive Saturation), różniącej się od tradycyjnej saturacji addytywnej (Additive Saturation), używanej standardowo w paletach Primaries i HDR. Dodawanie saturacji subtraktywnej nie zwiększa jasności kolorów, pozwalając na uzyskanie bardziej organicznych i filmowych efektów.

W Project Settings można obecnie zmienić ustawienie tzw. Node Stacks (od 1 do 4) , a nawet nadać im nazwę. Opcja ta pozwala na osobne wyświetlanie konkretnych „części” nodów w zakładce Color na poziomie Clip (np. osobno Primaries, Secondaries, etc.), co razem z funkcją grup pozwala na przejrzystą pracę zwłaszcza na bardzo rozbudowanych tzw. Node Trees. Funkcjonalność Node Stacks można również kreatywnie wykorzystać do kopiowania i wklejania części korekcji pomiędzy klipami. 

Ten nowy efekt FX już w trakcie prezentacji wersji 19 był porównywany do innego, ale zewnętrznego pluginu o nazwie Dehancer. W odróżnieniu od niego Film Look Creator nie zawiera jednak gotowych presetów z emulacją taśm filmowych. Natomiast jego wbudowane opcje sprawiają, że praktycznie w jednym miejscu można zbudować własny, zawierający wszystkie elementy powszechnie postrzegane jako tzw. look filmowy. Można zatem zmieniać transformację przestrzeni kolorystycznej (Color Space Transform), wpływać na obraz poprzez liczne suwaki, m. in. fotometryczną ekspozycję (Exposure), subtraktywną saturację (Saturation), czy nawet wprowadzać efekt tzw. Bleach Bypass. Ponadto dostępne są choćby takie opcje jak winieta (Vignette), halacja (Hallation), szum (Grain), czy różne formaty (Filmgate). Dodatkowo efekt zawiera opcję sprawdzającą możliwość zastosowania danych ustawień w kontekście możliwości eksportu do tabeli 3D LUT (3D LUT Compatible). 

Mikser RGB to niedoceniane narzędzie, które świetnie sprawdza się np. przy trudnych ujęciach z dominantą światła w danym kolorze. Używając go można skorzystać m. in. z opcji Preserve Luminance, dzięki której utrzymywany jest poziom jasności dla wszystkich kanałów. Natomiast chcąc dokonywać zmian w danym kanale nie wpływając na pozostałe i jednocześnie utrzymywać poziom luminancji, uprzednio należało odznaczyć Preserve Luminance i ręcznie kompensować zmiany RGB wewnątrz tego kanału. Od teraz to się zmienia dzięki możliwości automatycznej normalizacji dla każdego kanału z osobna. 

Czasami struktura node’ów w Color, np. po skopiowaniu całej korekcji z innego klipu, staje się nieuporządkowana i mało przejrzysta. Łatwo temu zaradzić dzięki opcji Cleanup Node Graph, natomiast jeśli dotyczy to wielu klipów, operację trzeba powtórzyć dla każdego z osobna. W DaVinci Resolve 19 możliwe jest już wykonanie “porządkowania” dla wielu klipów na raz. Wystarczy zaznaczyć odpowiednie klipy, a następnie na klikając prawym przyciskiem na polu struktury node’ów jednego z nich i wybrać Cleanup Selected Node Graphs. 

To narzędzie umożliwia teraz detekcję więcej niż jednej osoby (twarzy), ale przede wszystkim pozwala na ręczną korekcję trakowania, interpolację klatek kluczowych i dodaje więcej opcji dotyczących retuszu twarzy. 

W przypadku używania zarządzania kolorem na poziomie ustawień Timeline, zwłaszcza w przypadku DaVinci WG/Intermediate jako Timeline Color Space, pomimo różnego rodzaju “ręcznych” rozwiązań nigdy nie było 100% pewności co do zgodności podglądu wewnątrz i na zewnątrz Fusion. Teraz ma się to zmienić! Uff…

Nowe narzędzie MultiPoly w Fusion umożliwia tworzenie wielu masek wraz z ich odrębną kontrolą w ramach jednego Node’a, co znacznie ułatwi pracę np. przy rotoskopii. Nie trzeba już będzie tworzyć odrębnych node’ów! 

Blackmagic Design deklaruje, że użycie Magic Mask w Fusion w DaVinci Resolve 19 zapewnia do trzech razy lepszą wydajność tego narzędzia. No cóż, chyba trzeba to przyjąć jako dobrą wróżbę, zwłaszcza, że Magic Mask potrafi być zasobożerne, ale jak mało inne narzędzie oszczędza masę czasu przy zadaniach rotoskopii. 

Nową domyślną metodą trakowania w Fusion Tracker jest teraz IntelliTrack. Jest to nowa, oparta na DaVinci Neural Engine metoda trackowania, która wg. Blackmagic Design jest dużo bardziej dokładna niż „standardowy” traker punktowy. No cóż, trzeba go dłużej potestować, żeby w pełni potwierdzić, ale jest to obiecujące! 

Automatyczna korekta poziomu głośności ścieżki dźwiękowej względem dialogowej to jedna z tych możliwości, na które chyba wszyscy czekali. Owszem, można było już wcześniej osiągnąć ten efekt poprzez pewne funkcje w Fairlight, ale z pewnością nie było to bardzo proste i intuicyjne. W DaVinci Resolve 19 to się zmieniło. Ducker jest dostępny zarówno w Fairlight, jak i Edit. Ścieżka dialogowa stanowi źródło (Duck Source). Jeśli jest ich więcej niż jedna, można je połączyć w tzw. szynę (Bus) i to ona wówczas stanowi owe źródło. Natomiast ścieżka, na którą chcemy wpływać może być tylko jedna (może się to zmieni w kolejnych update’ach?). Narzędzie pozwala na dostosowanie efektu poprzez kilka pokręteł, m. in. Duck Level, Lookahead, Rise Time, itd. Nareszcie!

Oba te narzędzia pozwalają na inteligentne odizolowanie i zmianę „składowych” ścieżki dźwiękowej; w przypadku Dialog Separator mowa tu oczywiście o mowie, jak i pozostałych odgłosach tła, efektu echa czy samego tzw. ambientu. Tu jedna uwaga; Dialog Separator obsługuje tylko ścieżki mono, więc ścieżkę stereo należałoby rozbić na dwie osobne mono i zastosować efekt dwa razy. Z kolei w przypadku Music Remixer mowa o warstwach wokalu, perkusji, basów, gitar i pozostałych dźwięków. 

Wspomnianą wcześniej nową metodę trakowania można również wykorzystać w Fairlight, a śledzone osoby czy przedmioty mogą posłużyć jako dynamicznie poruszające się źródło dźwięku automatycznie tworząc efekt dźwięku przestrzennego. 

Nie wchodząc w szczegóły z pewnością warte zauważenia są również Reference Fusion Composition, odzyskiwanie z backup’u usuniętych Timeline, ale też możliwość wykupienia licencji Studio nawet na jeden miesiąc, czy opcja Replay dla produkcji na żywo. Dodatkowo z pewnością interesującym produktem powiązanym z DaVinci Resolve, zwłaszcza dla osób rozpoczynających przygodę z korekcją barwną, jest nowy panel Micro.