Loupedeck Live w DaVinci Resolve
Moja przygoda z produktami Loupedeck rozpoczęła się ponad rok temu, kiedy zdecydowałem się na zakup konsoli w wersji “+”. I muszę szczerze przyznać, że wrażenia z użytkowania były jak najbardziej pozytywne, ale… od trzech tygodni mam przyjemność korzystania już z wersji Live. Co zatem spowodowało chęć zmiany?
LOUPEDECK LIVE; BARDZIEJ CT CZY "+"?
Wersja “+” to produkt skrojony pod Lightrooma; najważniejsze przyciski i pokrętła są fizyczne i zawsze w tym samym miejscu. To niesamowicie ułatwia pracę, bo pamięć mięśniowa sprawia, że możemy już tylko spoglądać na ekran a dłonie i palce same natrafiają na właściwe miejsca. Te cechy sprawiły, że już po kilku dniach ciężko było mi sobie wyobrazić pracę bez Loupedecka. Ale już w przypadku Photoshopa nie było tak różowo. Nie wiem, może po prostu nie potrafiłem czegoś właściwie skonfigurować…? Wreszcie, jakiegokolwiek wsparcia obsługi DaVinci Resolve było zwyczajnie brak.
Kiedy na rynku pojawiła się wersja CT, można było mówić o małej rewolucji. To konsola w swym założeniu zupełnie inna, dużo bardziej uniwersalna, z natywną obsługą wielu programów (w tym również Lightrooma i Photoshopa). Jednak, co może nawet ważniejsze, również z możliwością tworzenia własnych profili, które wykorzystując skróty klawiszowe pozwalają obsługiwać programy, do których API Loupedeck nie ma jeszcze dostępu. Konsola posiada zarówno pokrętła i przyciski fizyczne, jak i elektroniczne umieszczone na ekranie dotykowym.
Gdzie zatem znajduje się najnowszy Live? Zdecydowanie bliżej mu do wersji CT, właściwie można powiedzieć, że to jego młodszy brat, który nie posiada części przycisków oraz dużego pokrętła, jednak przy właściwym zmapowaniu komend pozwala osiągnąć dokładnie to samo. Nie miałem okazji sprawdzić CT i zakładam, że te dodatkowe przyciski są pewnie wygodniejsze w użyciu. Z drugiej jednak strony Live otrzymał mały dodatek w postaci podstawki montowanej z tyłu konsoli, która pozwala na ustawienie urządzenia pod kątem i przyznaję, że takie ustawienie jest bardzo praktyczne i wygodne. Na koniec i tak zawsze dochodzimy jednak do ceny; w momencie zakupu sprzęt był dostępny tylko na stronie producenta i różnica między nim a CT wynosiła ok. 1000 zł. Długo się nie zastanawiałem 🙂
JAK DZIAŁA LOUPEDECK LIVE?
Loupedeck Live proponuje osiem okrągłych przycisków fizycznych, sześć pokręteł, które poza funkcją powiązaną z obrotem mogą również służyć jako przyciski oraz ekran dotykowy, na którym centralnie mamy dwanaście pól na przyciski oraz dwa dodatkowe pola po lewej i prawej służące do opisu i zmiany funkcji pokręteł. Tylko te okrągłe przyciski są zaprogramowane na stałe, natomiast wszystkie pozostałe mogą działać zupełnie inaczej w zależności od danej przestrzeni roboczej. Mało tego, nawet w ramach jednej przestrzeni można je również zmieniać przesuwając palcem po ekranie w poziomie w części centralnej, oraz w pionie w częściach bocznych. Dzięki temu dla przykładu to samo pokrętło w przestrzeni Edit może służyć jako JKL, ale również jako funkcja oznaczająca klip określonym kolorem.
TWORZENIE WŁASNYCH PROFILI
Zanim zacznę opowiadać o wrażeniach z korzystania z konsoli kilka słów o możliwości budowania własnych profili. Po założeniu konta na stronie producenta oraz instalacji oprogramowania możemy zaimportować gotowe natywne profile kilkunastu programów (lista na stronie www.loupedeck.com), jak również ‘customowe’, bazujące na skrótach klawiszowych profile do ponad dwudziestu kolejnych programów. Co jednak niezwykle istotne; te profile można modyfikować i tworzyć własne! Załóżmy, że w DaVinci Resolve w zakładce Color lubię mieć porządek i nazywać wszystkie node’y. W ‘Keyboard Customization’ ustawiam zatem nowy skrót, np. Tab, który uruchamia funkcję nadawania nazwy, a później taką samą funkcję dodaję we własnym profilu dla tego programu.
W tym miejscu podziękowania należą się Szymonowi Jędrysowi, który stworzył świetny poradnik praktycznego użycia Loupedecka CT w Resolve (tutaj link). Oglądając jego film kilka razy i korzystając z własnych doświadczeń ustawiłem własny profil, który sprawdzał się niemal doskonale…
IKONY!
No właśnie! Fajnie zmapować wiele przycisków i skrótów, co bardzo usprawnia tzw. workflow, jednak pewną nazwijmy to niedogodnością jest fakt, że wszystkie przyciski na ekranie dotykowym wyglądają bardzo podobnie, różnią się tylko tekstem. Oczywiście wiedziałem, że istnieje możliwość dodawania ikon, ale skąd wziąć ikony do tak wielu skrótów, tworzyć je samemu? Szkoda czasu. Postanowiłem więc zainwestować ok. 120 zł na zakup paczki (ze sklepu www.sideshowfx.net), która zawiera ponad 1300 gotowych ikon w 4 wersjach (z podpisem i bez oraz na czarnym i jasnym tle), 860 predefiniowanych skrótów, plik ze skrótami do zaimportowania w Resolve oraz gotowy profil do Loupedecka CT/Live. Czy to 120 zł to dużo? Mogłoby być mniej, ale te ikony naprawdę robią robotę! Praktycznie już następnego dnia zauważyłem, że wzrokowo kojarzę dane funkcje i nie muszę się zastanawiać i wpatrywać w ekran.
MOJE USTAWIENIA GŁÓWNE
OK, przejdźmy zatem do konkretów! Wspomniałem o ośmiu okrągłych przyciskach, które są zdefiniowane na stałe (ponumerowane od 1 do 7 oraz przycisk domowy). Póki co mam zdefiniowane następujące przestrzenie robocze i powiązane z nimi przyciski:
- Main (przycisk domowy)
- Media (1)
- Cut
- Edit (2)
- Fusion (3)
- Fairlight
- Color (4)
- Deliver
Dodatkowo przycisk 5 zaprogramowałem jako Stop, 6 jako Mark In oraz 7 jako Mark Out. W taki sposób uzyskałem szybki dostęp do przestrzeni i funkcji, których najczęściej używam. Z kolei dostęp do pozostałych przestrzeni roboczych umożliwia mi przejście do Main i skorzystanie z przycisków dotykowych.
MEDIA
W zakładce Media zdefiniowałem najbardziej typowe funkcje przycisków jak Import Media, Project Manager, Clip Attributes, New Bin oraz Create Subclip. Z kolei pokrętła pozwalają mi na na korzystanie z JKL, przesuwanie się po liście klipów oraz nadawanie kolorów oraz flag klipom. Dzięki temu właściwie niemal bez użycia myszki mogę zaimportować konkretne klipy bądź ich części oraz je właściwie posegregować i oznaczyć.
EDIT
W zakładce Edit, co oczywiste zdefiniowanych funkcji jest o wiele więcej niż w Media. Wśród przycisków można tu znaleźć choćby różne metody wrzucania klipów na Timeline, przełączanie między trybami Normal, Trim czy Dynamic Trim, różne funkcje typu Snapping, Change Clip Speed czy Add Transition oraz inne. Natomiast pokrętła pozwalają mi na zoomowanie Timeline, przesuwanie o 1 klatkę i 1 sekundę Playhead oraz samego klipu, co jest niezwykle wygodne zwłaszcza w trybie Trim.
FUSION "CONFUSION"
Zakładka Fusion, nazywana często dla żartu Confusion to dostęp do niesamowitych funkcji i możliwości tworzenia animacji 2D oraz 3D. Choć zdarzało mi się już nie raz z niej korzystać, póki co nie miałem pomysłu nt. zbudowania profilu, który mógłby jeszcze bardziej przyśpieszyć moją pracę. Dlatego też pozostawiłem podstawowe funkcje takie jak Background, Text, Resize czy Paint.
COLOR
W zakładce Color prawdopodobnie najbardziej doświadczymy faktu, że profil jest zbudowany na skrótach klawiszowych, a nie dzięki dostępowi do API. Trzeba jednak zdać sobie sprawę, że istnieje tu konflikt interesów, ponieważ Blackmagic Design sam jest producentem urządzeń peryferyjnych takich jak klawiatura, ale przede wszystkim paneli do color gradingu i tego dostępu Loupedeck może nie uzyskać nigdy. Jednak wspomniane urządzenia to też sporo większy wydatek niż Loupedeck, który dodatkowo jest urządzeniem dużo bardziej uniwersalnym.
Mimo tego, Live w zakładce Color również spisuje się świetnie. Funkcje, które mam zmapowane to różne opcje dodawania node’ów, ich pomijanie i resetowanie, narzucanie gradingu z poprzedniego klipu, funkcje związane z podglądem, dodawanie wersji i wiele innych. Natomiast pokrętła umożliwiają przesuwanie się pomiędzy node’ami, podgląd kolejnych wersji, zoomowanie podglądu czy wreszcie manewrowanie Offset poprzez Printer Light.
PODSUMOWANIE
Uważam, że relacja ceny do możliwości w przypadku Loupedeck Live jest fantastyczna. OK, jeśli ktoś używa głównie Lightrooma, być może ciągle “+” będzie najlepszym rozwiązaniem. Ale, tak jak w moim przypadku, kiedy ktoś chciałby usprawnić swoją pracę również w takich programach jak Photoshop, DaVinci Resolve i może jeszcze paru innych, a z drugiej strony nie chciałby wydawać ponad 2000 zł na CT, wybór powinien być oczywisty. Live zajmuje zdecydowanie mniej miejsca na biurku niż “+”, jest uniwersalny, a wsparty dodatkowo paczką ikon znakomicie wspiera mój proces post-produkcji. Nie żałuję ani jednej wydanej złotówki!
Obecnie konsolę można już kupić od polskich dystrybutorów, np. ze sklepu wzorniki.eu (link), Grupa Fine Art (link) czy Foto-Plus (link)! Z tego co wiem są również opcje przetestowania sprzętu, więc nie ma nic do stracenia!
PS. Dla wyjaśnienia; zarówno konsolę jak i paczkę ikon kupiłem za własne pieniądze i nie jest to tekst w żaden sposób sponsorowany. Podane linki do sklepów również nie są afiliacyjne, ale mogę je polecić bazując na własnym, jak najbardziej pozytywnym doświadczeniu.
Kalibracja monitora: systemowa czy sprzętowa?
ZARZĄDZANIE KOLOREM
Na początek dwa słowa na temat, który spędza sen z powiek wielu twórców, czyli zarządzanie kolorem. Co to takiego? Otóż można powiedzieć, że jest to ogół działań obejmujących cały proces twórczy od samego początku, czyli np. wykonania zdjęcia lub nagrania video, poprzez post-produkcję aż do oddania gotowego dzieła w postaci pliku elektronicznego bądź wydruku, mający na celu zapewnienie sobie kontroli nad obrazem. Załóżmy, że klientowi zależy na tym, żeby na zdjęciach które otrzyma kolory były dokładnie takie same jak w rzeczywistości, co często ma znaczenie w przypadku sesji modowej. Tylko właściwe zarządzanie kolorem pozwoli nam uzyskać ten cel a z pomocą przyjdą wzornik kolorów (tzw. color checker), odpowiednio skalibrowane monitor oraz drukarka, wreszcie trochę wiedzy m. in. o przestrzeniach kolorystycznych oraz doświadczenia w temacie. Poniżej skupię się na niezwykle istotnej części tego procesu, czyli monitorach i ich kalibracji.
CZY WARTO W OGÓLE KALIBROWAĆ MONITOR?
To powinno być zawsze pytanie retoryczne… ale niestety ciągle zdarza się słyszeć opinie, że skoro i tak odbiorcy będą oglądali swoje zdjęcia czy filmy video na przeróżnych, lepszych i gorszych monitorach i wyświetlaczach urządzeń mobilnych, to kwestia kalibracji nie ma w zasadzie znaczenia. W odpowiedzi na taki argument przychodzą mi do głowy zawsze trzy fundamentalne kwestie; po pierwsze to z szacunku dla siebie, swojej firmy czy marki powinniśmy się zawsze starać oddać w ręce odbiorcy produkt o jak najwyższej jakości. Jeśli regularnie kalibrujemy swój monitor to on daje nam zaufanie co do właściwego odwzorowania kolorów, natomiast na to na jakim urządzeniu klient go obejrzy i tak nie mamy wpływu. Druga kwestia dotyczy sfery wydruku i ponownie, jeśli nie chcemy być niemile rozczarowani przy odbiorze zdjęć, nie ma innej drogi jak właściwe zarządzanie kolorem, którego kalibracja jest częścią. Wreszcie, jeśli praca wygląda dobrze na skalibrowanym monitorze to ewentualna odchyłka względem tych „gorszych” wyświetlaczy i tak zawsze będzie mniejsza i nie narazimy się na rozczarowanie klienta.
KALIBRACJA SYSTEMOWA CZY SPRZĘTOWA?
Mówiąc o kalibracji zawsze padają słowa systemowa i sprzętowa, ale czym one właściwie się różnią? Praktycznie każdy monitor, czy to wolno stojący czy wbudowany w laptop można za pomocą kalibratora oraz odpowiedniego oprogramowania poddać kalibracji systemowej. Dużą mniejszą z kolei grupę monitorów stanowią te, które można poddać również kalibracji sprzętowej. Produkcja masowa matryc, nawet tych najdroższych nie jest w stanie zapewnić zawsze tych samych i idealnych parametrów. Dodatkowo zmieniają się one również w trakcie eksploatacji samego urządzenia. Między innymi dlatego właśnie stosuje się kalibrację, która jest mówiąc w uproszczeniu pomiarem odchyłki pomiędzy wzorcem a rzeczywistym wynikiem uzyskiwanym przez dany wyświetlacz. Te odchyłki są następnie wykorzystywane do skorygowania obrazu i tu dochodzimy do różnicy pomiędzy kalibracją systemową a sprzętową.
Kalibracja systemowa odbywa się za pomocą oprogramowania dostarczonego przez producenta kalibratora i kończy utworzeniem profilu icc, który jest zapisywany w systemie operacyjnym komputera. Następnie karta graficzna odczytując dane z tego profilu dokonuje korekty sygnału wysyłanego do monitora. Niestety, taka korekta niesie za sobą pewne problemy; otóż korygując dany kolor w taki sposób wpływamy też delikatnie na inne, a więc to odwzorowanie już nie będzie tak dokładne. Dodatkowo może nastąpić minimalna degradacja obrazu zwłaszcza na obszarach, gdzie mamy do czynienia z subtelnymi zmianami tonalnymi, w skutek czego może powstać tzw. banding. Żeby była jasność; nawet pomimo tych kwestii zdecydowanie warto kalibrować monitory systemowo! Kolory i tak będą dużo bliższe tym wzorcowym a dodatkowo otrzymamy właściwy poziomu luminancji czy wartości składowych RGB dla danego punktu bieli, co „na oko” nigdy nie byłoby możliwe.
Natomiast w przypadku kalibracji sprzętowej proces również przebiega za pomocą oprogramowania, zazwyczaj dostarczonego przez producenta monitora (choć część z nich ma możliwość użycia oprogramowania firm zewnętrznych). Trwa on jednak zauważalnie dłużej i jest bardziej dokładny, a na końcu poza profilem icc tworzony jest tzw. LUT (lookup table). Jest to znów mówiąc w uproszczeniu plik zawierający dane o tych zmierzonych odchyłkach od wzorca, jednak dużo bardziej zaawansowany, ale co najważniejsze nie jest on zapisywany w systemie operacyjnym, jak icc, ale w pamięci samego monitora. W tym przypadku karta graficzna ze wspomnianego profilu icc pobiera tylko informacje o zastosowanej przestrzeni kolorystycznej, ale właściwa korekta dokonuje się już w samym monitorze, dzięki czemu unikamy wspomnianych wcześniej problemów. Taka metoda pozwala na uzyskanie wyników tak bliskich 100% odwzorowaniu, że ludzkie oko nie jest już w stanie zauważyć różnicy!
RÓŻNE PROFILE KOLORYSTYCZNE NA JEDNYM MONITORZE
Monitory z wyższej półki posiadające możliwość kalibracji sprzętowej często dają możliwość zapisu kilku profili; np. na swoim podstawowym BenQ SW271 mam do dyspozycji 3 takie profile, z których dwa dotyczą przestrzeni AdobeRGB do pracy z fotografią i różniące się między sobą poziomem luminancji (niższa luminancja do wydruków) oraz trzeci w przestrzeni Rec-709 do pracy z plikami video. Z kolei na drugim monitorze BenQ PD2500Q z kalibracją systemową mam przestrzeń srgb (która jest bardzo zbliżona do Rec-709). Należy jednak pamiętać, aby w przypadku zmiany profilu na monitorze zmienić również stosowny profil icc w systemie operacyjnym komputera.
KASOWANIE STARYCH PROFILI ICC W WINDOWS
Kalibracja to nie jest proces jednorazowy i należy ją powtarzać systematycznie. Jak często? Nie ma tu konkretnych zasad, osobiście staram się to robić średnio co 2-3 miesiące. Po kilku kalibracjach zauważamy jednak, że ilość zapisanych „starych” profili icc wzrasta, a ich skasowanie przynajmniej w Windows nie jest takie oczywiste, jakby się mogło wydawać. Co należy zrobić? Otóż na dysku na którym mamy zainstalowany system operacyjny należy odnaleźć folder Windows, a następnie kolejno -> System32 -> spool -> drivers -> color i ręcznie usunąć niepotrzebne profile.
PODSUMOWANIE + NIESPODZIANKA!
Mam nadzieję, że choć trochę udało mi się wyjaśnić kilka zawiłości technicznych i być może zachęcić do przemyślenia ewentualnej inwestycji w lepszy monitor a przynajmniej kalibrator? I tu mam niespodziankę; z okazji tej publikacji zaprzyjaźniony sklep Grupa Fine Art przygotował specjalny rabat, dzięki któremu otrzymacie najniższe obecnie ceny na rynku na poniższe produkty:
– z kodem rabatowym „kaktus” otrzymacie 50 złotych rabatu na kalibrator X-Rite i1 Display Pro (z którego sam korzystam) oraz zestaw X-Rite i1 ColorChecker Pro Photo Kit (wspomniany kalibrator + wzorzec kolorów),
– z kolei z kodem „kaktusplus” otrzymacie 100 złotych rabatu na kalibrator X-Rite i1 Display Pro Plus (dedykowany zwłaszcza do bardzo jasnych monitorów do 2000 nitów).
Oba kody są ważne do 31 października 2020.
I na koniec jeszcze, dla tych którzy może jeszcze nie doceniają pracy z kolorem – polecam do obejrzenia fantastyczny webinar Joanny Kustry – „Sekrety color-gradingu w footografii”. Miłej pracy z kolorami!
Tworzenie panoramy 360 ̊ z plików RAW
Wiele dzisiejszych kamer i dronów pozwala uzyskać gotowe panoramy 360̊ , które dla części użytkowników pozostają jak najbardziej zadowalające i satysfakcjonujące. A przynajmniej do czasu, kiedy… nie zobaczą, o ile więcej da się osiągnąć z tego samego zdjęcia czy zdjęć w formacie RAW! Owszem, taka obróbka wymaga specjalnego oprogramowania, przynajmniej minimalnego nakładu czasu i choćby szczypty umiejętności, ale potencjalne efekty zdecydowanie są tego warte!
Dla mnie źródłem plików RAW panoramy 360̊ jest dron DJI Mavic 2 Pro. Trzeba wspomnieć, że aby poza zszytą przez oprogramowanie DJI panoramą w .jpg uzyskać również surowe pliki RAW (a konkretnie .dng) należy w aplikacji (w moim przypadku DJI Go 4) zmienić w ustawieniach opcję Save original panorama -> ON oraz rodzaj plików -> RAW.
Co do samego wykonania panoramy uwagi są oczywiste; w przypadku aparatu najlepiej korzystać ze statywu, a w przypadku drona unikać mocnego wiatru. No i jeszcze ekspozycja, którą należy w miarę możliwości uśrednić dla całej sceny, ponieważ może się okazać, że jeśli ustawimy ją odpowiednio dla nasłonecznionej strony, druga będzie sporo niedoświetlona…
WYWOŁYWANIE PLIKÓW RAW
Kiedy panorama jest już wykonana i pliki mamy zgrane na dysk przystępujemy do pierwszego etapu – tzw. wywoływania RAW’ów. W kwestii oprogramowania jest tutaj sporo opcji płatnych (np. Lightroom, Capture One, czy nawet Photoshop) oraz darmowych (np. RawTherapee czy Darktable). Często również sami producenci sprzętu dodają niejako w gratisie własne aplikacje. Ja osobiście korzystam z pakietu dla fotografów od Adobe, więc naturalnym wyborem będzie dla mnie Lightroom. Bez względu jednak na to, z której korzystamy zasady są identyczne; na tym etapie zmiany globalne, czyli właściwe ustawienie balansu bieli, ekspozycji, usuwania szumów, kontrastu, saturacji, opcji wyostrzania, czy inne, które uznamy za słuszne powinny być takie same dla całej serii. Najwygodniej nanosić zmianę na jednym zdjęciu a następnie synchronizować zmiany na pozostałych (w Lightroom opcja Sync…).
Jedna z wielu zalet pracy z RAW’ami jest taka, że nie jest ona destruktywna, więc zawsze bezstratnie możemy powrócić do punktu wyjścia. Kiedy uznamy, że osiągnęliśmy zamierzony efekt, możemy zdjęcia wyeksportować używając odpowiednich ustawień, dla przykładu z myślą o publikacji na Facebooku należy:
- utrzymać wymiary panoramy nie większe niż 30 000 pikseli na jakimkolwiek wymiarze i 135 000 000 pikseli łącznie,
- nie przekraczać rozmiaru 45 MB w .jpg oraz 60 MB w .png.
Rekomendacja Facebooka to pliki o wadze 20-30 MB. Oczywiście zdjęcia są różne, ale ja z reguły eksportuję pojedyncze .jpg’i w rozmiarze 2000-2500 pikseli na dłuższym boku.
ZSZYWANIE PANORAMY SFERYCZNEJ
Drugi etap to zszywanie pojedynczych zdjęć do panoramy. Tutaj z kolei korzystam z darmowego programu Image Composite Editor od Microsoft (często zwany w skrócie ICE). Program można pobrać korzystając z tego linku ze strony Microsoft. Z płatnych polecany jest PTGUI, ale mnie póki co ICE jeszcze nie zawiódł. Jeśli podczas wykonywania panoramy nie było żadnych problemów, to zszywanie powinno przebiec szybko i bezproblemowo. Zaczynamy od New Panorama From Images a następnie wyszukujemy folder, w którym zapisaliśmy zdjęcia, zaznaczamy wszystkie i klikamy Otwórz.
Następnie klikamy Next i zdjęcia są zszywane. Na tym etapie możemy wybrać jakiego rodzaju panoramę chcemy uzyskać, ale w naszym przypadku to oczywiście opcja Spherical. Ponadto, gdyby była taka potrzeba, można albo ręcznie przeciągając kursorem myszki, albo po wpisaniu odpowiedniej wartości Auto orientation zmodyfikować obraz, na przykład wyprostować horyzont. Po korekcie klikamy Next.
W kolejnym kroku musimy przyciąć obraz, tak aby uzyskać prostokąt. Można skorzystać z opcji Auto crop, dzięki której obrazek zostanie przycięty w sposób minimalny.
No i już tylko eksport. Kilka prostych opcji do wyboru. Ja używam skali 100% i formatu .jpg i Quality 100. Dla moich plików, które ważyły ok. 10-12 MB, plik panoramy zajmuje 36 MB.
ZMIANA ROZMIARU, POPRAWKI I EKSPORT
Ostatni etap to praca w Photoshopie. Są dwie możliwości importu panoramy; w zakładce 3d -> Spherical Panorama klikamy Import Panorama, lub po prostu otwieramy plik w Photoshopie a później tą samą ścieżką zamiast Import… wybieramy New Panorama from Selected Layer(s). Photoshop przy okazji zasugeruje zmianę przestrzeni roboczej, tzw. workspace na 3D, co pozwoli nam za pomocą odpowiedniego narzędzia obracać obrazem.
To, co musimy zrobić to przede wszystkim zmienić proporcje obrazu na idealne 2:1. Przy tej okazji pokażę jeszcze, jak z panoramą pracować niedestruktywnie. Po prawej stronie poniżej Layer 1 mamy PANO00-1, to nazwa mojej zaimportowanej panoramy. Trzeba ją przeklikać i panorama otworzy się w drugim oknie, ale już spłaszczona. Tutaj wybieramy z menu Image-> Canvas size i zmieniamy wysokość dokładnie na połowę szerokości! W moim przypadku to 5376 pikseli, zmieniamy jeszcze opcję Anchor, aby przestrzeń była dodana u góry, i klikamy ok.
Następnie narzędziem zaznaczania prostokątnego zaznaczamy ten dodatkowy obszar delikatnie najeżdżając na niebo i wybieramy opcję Edit -> Content-Aware Fill… i po chwili analizy klikamy ok. Ta niesamowita funkcja inteligentnego wypełniania na podstawie podobnych obszarów naszego obrazka wypełni dodany obszar. Następnie Ctrl+D odznaczamy zaznaczenie. Klikamy Ctrl+S aby zachować zmiany i przenieść je na panoramę 3D.
Moja panorama ma ciemne niebo, warunki nie zmieniały się, więc linia łączenia jest niewidoczna. W przypadku panoram wykonanych w ciągu dnia zapewne będzie potrzebna dodatkowa korekta linii zszycia w obszarze, który dodawaliśmy. Może też trzeba będzie usunąć np. widoczny statyw, gdy panorama nie była dziełem drona. Wreszcie można też nanieść bardziej lokalne korekty. Trzeba pamiętać o jednym; musimy na spłaszczonej panoramie dodać nową warstwę i zostawić ją aktywną, bez względu na to czy zmian dokonujemy na panoramie spłaszczonej czy 3D. Do korekty linii szycia przydadzą się zapewne trzy podstawowe narzędzia; Clone Stamp, Healing Brush oraz Spot Healing Brush. Praca na spłaszczonej panoramie jest taka sama, jak z każdym obrazkiem; można np. dodawać krzywe, maski, itp. itd. Trzeba tylko pamiętać, aby na końcu pracy zapisać zmiany, aby zostały one naniesione na “właściwą” panoramę w 3D. Ostatni etap to eksport; w tym celu wybieramy z menu 3D -> Spherical Panorama -> Export Panorama. Moja panorama jako plik .jpg zajęła niecałe 32 MB i w takiej postaci wrzuciłem ją na Facebooka (tutaj link do panoramy).
PODSUMOWANIE
Mam nadzieję, że ten poradnik okazał się dla Was pomocny. Oczywiście pominąłem tu kilka kwestii związanych z pracą w Lightroom czy Photoshop dotyczących szczegółowych technik nanoszenia konkretnych poprawek, jednak cała ścieżka pracy pozostaje taka sama. Udanego panoramowania!
Soundstripe x Kaktus.studio
Pracowałem ostatnio nad małym projektem i choć zdjęcia były zupełnie amatorskie, to dzięki klimatycznej ścieżce dźwiękowej udało się nadać odpowiedni charakter i stworzyć całkiem udany klip! Po raz kolejny okazało się, jak ważną część filmu stanowi właśnie odpowiedni dźwięk. Przy tej okazji mam dla Was również niespodziankę ! Ale po kolei…
Warto stawiać na jak najwyższą jakość dźwięku, zarówno tego który sami rejestrujemy, jak i tego który pochodzi z różnego rodzaju serwisów. Nie polecam korzystania z tych darmowych; zazwyczaj stracimy mnóstwo czasu na poszukiwanie czegoś ciekawego, z jakością też zapewne nie będzie najlepiej, nie mówiąc już o ryzyku związanym z prawami autorskimi. Istnieje szereg płatnych serwisów, jedne lepsze, drugie gorsze. Ja od początku swojej przygody filmowej korzystam z soundstripe. A dlaczego? Z kilku powodów. Najpierw tym najważniejszym, poza oczywistym dużym wyborem różnego rodzaju muzyki, była możliwość miesięcznej subskrypcji, tak na próbę. Później doceniłem również m. in. łatwość i skuteczność filtrowania biblioteki dzięki tzw. tagom, co znacznie przyśpiesza cały proces wyszukiwania (kto przynajmniej raz zabierał się za montaż wie, jak bywa to czasochłonne). W serwisie co tydzień dodawane są nowe utwory, których jak wspomniałem jest naprawdę bardzo dużo, każdy znajdzie coś dla siebie. Nie ma żadnych ograniczeń w kwestii wykorzystania, możemy dostać licencję nawet na emisję w tv. Jakość jest oczywiście fantastyczna, a utwory często występują w różnych wersjach. Soundstripe oferuje plany Standard, Premium i Biznes (od Premium mamy dostęp również do bazy efektów dźwiękowych, tzw. SFX). Sprawdźcie sami, założenie konta jest darmowe. A jeśli przypadnie Wam do gustu, klikając w ten link afiliacyjny a następnie po użyciu kodu ‘kaktus10’ otrzymacie 10% rabatu! Miłego tworzenia!
Efektywny workflow w DaVinci Resolve
Wydawany przez firmę Blackmagic Design program DaVinci Resolve jest absolutnie genialny! Weźmy pod uwagę choćby filmy nominowane do zeszłorocznych oskarów, a wśród nich m. in. The Avengers: Infinity War, Solo: A Star Wars Story, Bohemian Rapsody czy Green Book. Co je łączy? Wszystkie były poddane korekcji barwnej właśnie w Resolve, a proces ten zwany fachowo jako “color grading” jest jego prawdziwą wizytówką. Ale DaVinci to prawdziwy “kombajn” do kompleksowej edycji video, który poza wspomnianymi oferuje masę niezwykle zaawansowanych funkcji również do samego montażu, tworzenia efektów specjalnych czy edycji dźwięku. Wszystko to jednak sprawia, że sprawne poruszanie się między zakładkami Media, Cut, Edit, Fusion, Fairlight, Color i Deliver wymaga sporej wiedzy i doświadczenia. W zamian jednak, po osiągnięciu odpowiedniego poziomu program odpłaca się wspaniałymi wrażeniami zarówno z samego użytkowania, jak i z uzyskanych efektów pracy!
DaVinci Resolve nie jest jednak oprogramowaniem, którego można się nauczyć dzięki kilku obejrzanym tutorialom, dlatego jeśli ktoś chciałby zagłębić się w tajniki montażu i wykorzystać jego potencjał, zdecydowanie warto wziąć udział w szkoleniach organizowanych przez certyfikowane jednostki szkoleniowe Blackmagic Design. Jedną z nich jest Frank – Blackmagic Design DaVinci Resolve Training Partner z Katowic (link), którą mogę szczerze polecić bazując na własnym doświadczeniu. W ciągu 3 dni w miłej atmosferze, w kilkuosobowej grupie ale przede wszystkim pod czujnym okiem trenerów Macieja Gryzełko i Szymona Jędrysa poza usystematyzowaniem dotychczasowej wiedzy uzyskałem masę nowych informacji i praktycznych wskazówek, które ukierunkowały mój dalszy rozwój a w konsekwencji pozwoliły później na zdanie egzaminu i uzyskanie od Blackmagic Design tytułu “Certyfikowanego Użytkownika Końcowego”.
Poniżej prezentuję zapis video z darmowego webinaru zorganizowanego przez firmę X-Rite, podczas którego Maciej i Szymon prezentują swój efektywny system pracy w DaVinci Resolve, pracując akurat na materiałach zarejestrowanych przez Kaktus.studio podczas warsztatów Creative Masteclass Exclusive w grudniu 2019 r. (link do filmu).
Dokumentacja fotograficzna nieruchomości
To była szybka akcja; telefon z zapytaniem czy mógłbym wykonać zdjęcia z ziemi oraz powietrza budowanej przez klienta stalowej konstrukcji, najlepiej jeszcze tego samego dnia a najpóźniej następnego. Czas naglił, ponieważ właśnie miał się rozpocząć etap krycia dachu, który by wszystko zasłonił. Czy zatem taki obiekt budowalny może być ciekawym obiektem fotograficznym? Z pewnością tak! Zobaczcie jak pięknie wygląda w blasku zachodzącego słońca!
Wykonanie: Zeman HDF Sp. z o.o.
Nazwa inwestycji: Ramelbud Szczurowa
Lokalizacja: Szczurowa
Jeśli również potrzebujecie dokumentacji fotograficznej i/lub video swoich inwestycji czy nieruchomości, wykonanej zarówno z ziemi jak i powietrza, serdecznie zapraszam do kontaktu!
